Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ ΜΕΛΟΣ 10ο




ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ: «ΚΛΕΙΣΩΝΥΜΟΥ»

Δ΄

Για να υπάρξουν παιδιά και πεδία πρέπει να υπάρξει Ουράνιος Γάμος.
Και η Μουσική των Σφαιρών είναι η Γαμήλια Μουσική.

Κάθε ανθρώπινο, υπερανθρώπινο ή πλανητικό κατόρθωμα συμβάλλει στην «Μουσική κατά μοίραν» και εναρμονίζεται με την Μουσική των Σφαιρών.

Η Κοσμική ισορροπία διασφαλίζεται μέσω της αριθμητικής, γεωμετρικής και αστρονομικής αρμονίας.

Στο βάρος της άγνοιας, που είναι μεγάλο, αντιδοτεί και το ελαττώνει η γνώση, η εγκαρδιότητα και η έκσταση.
Η γνώση αφορά την κατανόηση των αιτίων.
Η εγκαρδιότητα αυξάνει την Ομαδική συνειδητότητα.
Και η έκσταση οδηγεί στη σημαντική εποπτεία.

Οι δύο Μουσικές «κατά μοίραν» - και «κατά κόσμον» ανάγονται και ενώνονται σε Μοιρο-κοσμική Μουσική.

Ο ρυθμός και ο αριθμός είναι η κοινή αιτία παραγωγής του ήχου. Γιατί ο  αριθμός διευθύνει και κατευθύνει τον ήχο.
Ο αριθμός είναι η αιτία του εκδηλωμένου Σύμπαντος. Είναι η βάση της μορφής.

Γι αυτό πρέπει να κατανοήσουμε καλά πως υπάρχει, ενδοβεβλημένη, παρουσία αριθμών:
                 Στους ήχους, τις λέξεις και τα γράμματα.

Ο Κύριος όλων των Αρχών (και των επτά) εκπέμπει ορθά τους ήχους και των επτά «φωνηέντων», παράγοντας εκπληκτικά αποτελέσματα.

Οι επτά Αρχές είναι:
Απόλυτη – Αρχετυπική – Πνευματική – Ενορατική – Νοητική – Αστρική – Στοιχειακή.

Στόχος των Σκοτεινών δυνάμεων είναι η αποχώρηση και ο χωρισμός του ανθρώπου απ’ όλες τις Γαμήλιες Μουσικές Επουράνιες Ενώσεις.

Γι αυτό κύρια επιδίωξη των Σκοτεινών είναι η παραφωνία. Η αδυναμία κατανοήσεως της μεγάλης αξίας των σημαντικών ήχων και των αναλογικών κραδασμών.

Έργο κύριο όλων των Θεών, ιδίως του Απόλλωνος και των 9 Μουσών, είναι η παραγωγή Ειρηνικής Μουσικής. Κατάλληλης όχι μόνο για τις Θεϊκές συνελεύσεις, αλλά και για τους χαιρετισμούς των ανατολών και δύσεων του ηλίου (γιατί κατ’ αυτάς εξισορροπούνται τα πολικά αντίθετα και κυριαρχεί η αρμονία).

Παν-Ερμής-Απόλλων-Ορφέας-Ανουβις-Οσιρις-Θωθ-Βισνού-Κρίσνα… πάντες ήσαν «άνδρες αοιδοί», «εκ Διός βασιλήες» (τουλάχιστον οι Ελληνες).

Όλοι δε συνιστούσαν να μην χρησιμοποιούμε τις ιερές λέξεις ματαίως. Ούτε βεβαίως ανίδεοι ή «θυμωμένοι», γιατί μπορεί να στραφούν εναντίον μας και να κάνουν κακό σ’ εμάς ή σε όσους δείχνουμε ενδιαφέρον.

Πρέπει να κατανοήσουμε καλά πως υπάρχουν αντιστοιχίες μεταξύ χρωμάτων, ήχων και αριθμών.

Κάθε χρώμα εκπέμπει ένα ήχο και κάθε ήχος ένα χρώμα. Γι αυτό, για να φτάσουμε στην ένδοξη Λευκότητα ή στον Άηχο Ήχο πρέπει: Να βλέπουμε τον ήχο και να ακούμε το χρώμα.

Πρέπει να κατανοήσουμε την σημαντική αξία της «Τετρακτυΐας» στην οποία ορκιζόντουσαν οι Πυθαγόρειοι.
Οι 4 πρώτοι αριθμοί αν αθροιστούν μας δίνουν το 10. Κι απ’ αυτό προέρχεται το Αριθμητικό Άπειρο. Η Θεία Φιλότης όμως (Θεία συμπόνια και ευσπλαχνία) είναι η Συνένωση ή Σύνθεση των άπειρων κομματιών (ή αριθμών) σε Δέκα (10) Αριθμούς ή «Κεφαλές» του «Αμιτάμπα». Αυτού που απέτυχε στον όρκο του να κάνει την Ανθρωπότητα να συνειδητοποιήσει (εντός ορισμένου χρόνου) πως έχει μέσα της τον Πνευματικό Εαυτό της. Έτσι ο «Αμιτάμπα» έσπασε την κεφαλή του σε άπειρα κομμάτια. Αλλά από συμπόνια του Θείου Μεγάκοσμου ενώθηκαν σε «10». 3 Λευκά και 7 με τα χρώματα του πρίσματος.
Και όλοι εμείς (όλη η Ανθρωπότητα) καλούμεθα: Για να φτάσουμε στα «3 Λευκά» (ή στη δική μας Λευκοθέα που έριξε τον πέπλο της και έσωσε τον Οδυσσέα) να συνενώσουμε πρώτα τα 7 ηχο-χρώματα του πρίσματος ή της πρισματικής, επταδιάστατης, ύπαρξής μας.
Δύσκολο;
Δεν είναι, αν συνειδητοποιήσουμε τα εξής:
Έχουμε, καλώς-κακώς (δεν έχει εδώ σημασία) πέσει μέσα στον «Χρόνο».    
Για να τον υπερβούμε (και εξελικτικά αυτό οφείλουμε όλοι να κάνουμε) πρέπει: Να συνειδητοποιήσουμε τις 7 ακτίνες του Ήλιου.
Γιατί αυτές ρυθμίζουν όλο τον υφήλιο χωρο-χρόνο μας.
ΩΡΑ σημαίνει Ω-Ρά (Ήλιος).
Κάθε «Ώρα» κομίζει 7 Δ-ώρα. Πρέπει να δρέπουμε (συνειδητοποιούμε) τα 3 ανώτερα Δώρα τα οποία φέρνει κάθε «ώρα».

Τα 3 ανώτερα Δ-ώρα έχουν άμεση σχέση με τον Τρίποδα του Απόλλωνα στους Δελφούς, με το:
Ωραίον – Αληθές – Αγαθόν.

Δρέποντας αυτά τα 3 Δώρα (αν μπορούμε κάθε ώρα) υπερβαίνουμε τον Χρόνο.
Γιατί μας παραχωρήθηκε πολύς Χρόνος, ακριβώς για να μάθουμε όλοι πώς να τον υπερβούμε και να γίνουμε, όπως τα «όντως όντα» κι εμείς Ά-χρονοι και Ά-χρωμοι ή Λευκοί.


 
ΠΟΙΟ ΠΡΟΝΟΜΙΟ ΔΟΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ.

Σε όσους έχουν βαθειά συνείδηση του τι σημαίνει να είσαι Έλληνας, δόθηκε ένα Μεγάλο προνόμιο, από το ίδιο το Κοσμικό Διάστημα.
Κι αυτό το Προνόμιο είναι η Ελληνική ΛΟΓΟΔΥΝΑΜΙΚΗ.

Εδώ, με την ευλογία και την άδεια του ΙΛΑΡΙΩΝΑ, του Μεγάλου Έλληνα Διδασκάλου, θα αποκαλύψουμε σε όσους το αγνοούν (όπως όλοι οι «Ακαδημαϊκοί»...) το εξής Σημαντικό γεγονός:

«Κάποτε ήρθαν Μεγάλα Όντα από το Μακρινό Διάστημα στον Όλυμπο. Και αυτά (που θεωρήθηκαν «Θεοί» εμπλούτισαν την κλητική Ελληνική Γλώσσα με Λέξεις Δυνάμεως».

Κι εμείς προσθέτουμε: Αυτός ακριβώς ήταν ο μεταγενέστερος «Κλεισώνυμος» (οι Κλείδες των Ονομάτων Δυνάμεως) που «σκότωσε εκ παιδιάς» ο Πάτροκλος.

Γι αυτό ο Μεγάλος Μύστης Όμηρος βάζει τον ίδιο τον Απόλλωνα να είναι κατά του «Πάτροκλου».
Θυμίζουμε δε σε όλους όσους διαβάζουν το παρόν πως:
                Ο «Πάτροκλος» έπεσε με 3 χτυπήματα:
                                          1ο. Του Απόλλωνος
                                          2ο. Του Εύφορβου
                                          3ο. Του Εκτορος.
Ο ίδιος ο Απόλλων «δεινός» στη φωνή και οπλισμένος με την «Αιγίδα του Δία» προειδοποίησε («δεινά Ομοκλήσας») τον Πάτροκλο πως δεν είναι γραφτό να πέσει η Τροία από το χέρι του. Ενώ ο Πάτροκλος πολεμά «σμερδαλέα ιάχων» (με τρομερές ιαχές – κραυγές).
Ενώ η φωνή των Ηρώων είναι «ηδυεπής». Γιατί ο Ήρωας είναι «βοήν αγαθός».
Αυτά οφείλουμε να τα στοχαστούμε, όσοι ενδιαφερόμαστε, όχι για να κάνουμε το «κομμάτι» μας, αλλά για την Ανάσταση της Σημαντικής Ελληνικής Γλώσσας. Πρέπει να τα κατανοήσουμε βαθιά, τόσο με την κάρα όσο και με την καρδιά μας.
Η Ελληνική γλώσσα – όπως και η Σανσκριτική – έχει Θεϊκή καταγωγή.
Αυτός που αγνοεί ή κακοποιεί την σημαντική της εμβέλεια, αποκόπτεται από το Πνευματικό Διάστημα. Κι αυτό είναι το κύριο μέλημα του κακού.

Ο Λόγος είναι Σύνθεση και των 7 δυνάμεων, ακτίνων και πεδίων.
Μόνο ο αληθινά Πνευματικός Άνθρωπος έχει σχέση μαζί Του.
Ο Λόγος ευ-λογεί μόνο τα μαργαριτάρια των ανθρωπίνων υπάρξεων και το άρωμά τους.
Ο Λόγος ευ-λογεί τον Ιερό έρωτα, επισημαίνοντάς του: «είμαι μέσα σου και είσαι μέσα μου».
Ο Λόγος μαγνητοκαλεί την Κοσμική Αγάπη και την μεταβάλλει σε ευεργετικά ηχοχρώματα.
Ο Λόγος συνενώνει τα εσωτερικά αιθερικά μας κέντρα με τα Μεγακοσμικά τους Πρωτότυπα.
Ο Λόγος μας φέρνει σ’ επαφή με Αρχές και «Αρχεία» διαφυλαγμένα μέσα στο Ιδεο-Διάστημα.
Ο Λόγος αφαιρεί όλους τους πέπλους για να βλέπουν οι Επόπτες-Μύστες κατάματα τα αληθινά πράγματα.
Ο Λόγος συγχωνεύει όλους τους Θεούς σε Έναν - Ανεκδήλωτο – στο τέλος κάθε μεγάλης περιόδου εκδηλωμένης δράσης.
Ο Λόγος ευλογεί όλους τους αγώνες τους «Στεφανίτας» και όχι τους «Χρηματίτας», όπως τους διέκριναν στην Σπάρτη του Λυκούργου.
(Και γνωρίζουμε πως ο Βασιλιάς της Σπάρτης προχωρούσε κατά του εχθρού με γύρω του νικητάς εις «Στεφανίτην» αγώνα. Δηλαδή με όσους αμείβοντο διά Στεφάνου).
Ο Λόγος ευλογεί την σημαντική διαδικασία της Έκστασης και της Θεοληψίας.
Ο Λόγος συνενώνει την Μουσική με την Τοξοβολία, τις ευγενείς ασχολίες των Αρχαίων. Γιατί ο «Αργυρότοξος» Απόλλων αποσκοπούσε στην ανεύρεση του Στόχου. Και ως Λυραοιδός στην σύλληψη του Σκοπού. Γι αυτό ο Ηράκλειτος επισημαίνει: «παλίντονος αρμονίη όκωςπερ τόξου και λύρης». Κι αυτό σημαίνει πως πρέπει να κατανοούμε το Σκοπό για να αποσκοπούμε στο Στόχο.
Κι ο Στόχος είναι η Τελείωσή μας, που θα σημάνει το τέλος του «θανάτου».
Ο Λόγος τέλος (αλλά δεν υπάρχει τέλος στα αγαθά έργα του Λόγου) μας προφυλάσσει από τις Σειρήνες. Αυτές που υπόσχονται γνώση, από το Δένδρο της Γνώσης, αλλά δεν δίνουν την γνώση των αιτίων.

Γιατί μόνο ο Λόγος μετατονίζει, με άλματα φωτός:
-    Το σύνηθες σε ασυνήθιστο, και
-    Το άνομον σε νόμιον.
Γι αυτό και οι Λογοδυναμικοί Ύμνοι των Ελλήνων αποκαλούντο «Νόμοι», αδόμενοι συχνά από Χορό με Λύρα ή Αυλό. Θυμίζουμε δε πως ο μεγάλος Ησίοδος αποκλείστηκε από διαγωνισμό, επειδή δεν γνώριζε να συνοδεύει με Λύρα τις ωδές του.

Καλούμε, συνεπώς, τους απανταχού ΕΛΛΗΝΕΣ να ξανα-ανακαλύψουμε το ζωογόνο Διονυσιακό «Κρασί».
                   Γιατί αυτό είναι η Κράσις Λόγου και Μουσικής.
                   Αλλωστε, Γεωμετρείται ο Διόνυσος και Εκστασιάζεται ο Απόλλων.
                    Γιατί ο Ελληνικός Λόγος ήταν – και κάποτε θα ξαναγίνει -
                                                 Α δ ό μ ε ν ο ς  Λ ό γ ο ς.

Το Υπόδειγμα μας το δίνει ο Απόλλων, που συνόδευσε με τη Λύρα του μια Ωδή αδόμενη από τον Ίδιο ή τις 9 Μούσες.

Γιατί ο Λόγος ευλογεί όχι την Χρηματοδοσία αλλά την Χρησμοδοσία.

Και ο ΧΡΗΣΜΟΣ έχει ήδη δοθεί:
                    
                 « Το Πνευματικό Μέλλον θα είναι μία ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΒΒΑΛΑ»

Και ο Νοών Νοείτω.


ΕΝΩΔΩΝ
(Τρισήλιον: Βασίλης 3, Θησείο)
συνεχίζεται...

Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ ΜΕΛΟΣ 9ο



ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ: «ΚΛΕΙΣΩΝΥΜΟΥ»

Γ΄

Επισημάναμε την αξία του ορθού χειρισμού του Νόμου της Οικονομίας και του μεγάλου Νόμου της Έλξεως.
Μένει η επισήμανση του επίσης μεγάλου Νόμου της Συνθέσεως. Και μετά, τα αναγκαία εξελικτικά βήματα που πρέπει να διανύσουμε για την Σημαντική Ελληνική Ανάσταση του «Κλεισώνυμου». Για να καταλάβουμε τον Νόμο της Συνθέσεως πρέπει προηγουμένως να κατανοήσουμε την θεωρία της Εκπορεύσεως.
Αυτό σημαίνει, απλά, ότι προηγείται η Διασπορά και κάθοδος των ορατών ιδιοτήτων του Θείου Ενός ή της Ενιαίας Ζωής.
Μέσα από τη Μεγάλη Σιωπή ή Θεία Νύχτα (ή την «Πραλάγια») κάποια Κοσμική αυγή αρχίζει η έκχυση η ενεργειακή και από το Κοσμομαγνητικό κέντρο βαίνει έξω και κάτω.
Γιατί συμβαίνει αυτό;
Μόνο σιωπή μπορούμε να τηρήσουμε πάνω στα κίνητρα της απανταχού θείας εξάπλωσης.
Ποιητικά μπορούμε να πούμε: Γιατί ο Θεός θέλησε να γίνει Αρκάδιος ΠΑΝ. Κι αυτό σημαίνει:
Γιατί ο Θεός θέλει να διαπνέεται από Εγκαρδιότητα για τα πάντα.
Θέλησε να διαμοιράσει τον Μεγάλο Πανεαυτό του σε μια απέραντη διάπυρη Παντοκρατορία.
Ετσι άρχισε να κατοικεί ο Θεός (όπως το κατανόησαν όλοι οι Προσωκρατικοί Ελληνες Φιλόσοφοι μαζί με τους Ινδούς Γυμνοσοφιστάς) και στις ελαχιστότατες ζωϊκές «αρχές» ή έσχατα «στοιχεία» ή «άτομα».
Διάπυρος και Παμμέγιστος Εκείνος διαμοιράστηκε, ελαχιστοποιήθηκε για να ενδοβληθεί και να «κρυφτεί» μέσα στον «πυρήνα» όλου του μικρόκοσμου!
Γιατί το θέλησε αυτό;
Ίσως, για να ενεργούμε και εμείς καθ’ ομοίωσή Του: Να αγαπάμε, να εισερχόμαστε και να περιθάλπουμε και το παραμικρό «ψίχουλο» της όλης Κοσμο-δημιουργίας.
Ίσως, για να μας δώσει ένα καίριο, πιστό και οφθαλμοφανές υπόδειγμα: Πώς ενεργεί η Θεία Μεγαλοσύνη-εισερχόμενη στον πυρήνα των πάντων, για να τα μεταμορφώσει έσωθεν.

Τον Σκοπό της Θείας Διασποράς τελικά θα τον μάθουμε όταν τελειωθούμε. Δηλαδή όταν γίνουμε ικανοί να Ενοποιηθούμε τελεσίδικα με το Παν ή το Κοσμικό Όλο.
Αυτή είναι η Θεωρία της Εκπορεύσεως. Σαφώς, προελεύσεως Ανατολικής.
Γιατί ανήκει στην Πέραν των Ιμαλαΐων Σχολή, στην οποία θήτευσαν αρκετοί Μεγάλοι Έλληνες, όπως οι Πυθαγόρας – Δημόκριτος – Απολλώνιος Τυανέας κ.α.
Αυτήν, ακριβώς, την «Θεωρία της Εκ-πορεύσεως» αναπτύσσει μυθολογικά και ποιητικά ο Πλάτων στο «Συμπόσιό» του.
                           
                   «Πόρος» είναι το Εύ-πορον Κοσμομαγνητικό Κέντρο.
                   «Πενία» είναι η περιφέρεια αυτού του Κέντρου.
                   «Κήπος του Δία» είναι: Ο Αιθέρας ή το Ενδιάμεσο υποπεδίο μεταξύ των επτά:
1.   Λογοϊκό.
2.   Μοναδικό.
3.   Πνευματικό.
4.   Αιθερικό.
5.   Νοητικό.
6.   Συγκινησιακό.
7.   Φυσικό.

Τα 3 κατώτερα υποπεδία (5-6-7) είναι υλικά και «πένονται».
Τα 3 ανώτερα (1-2-3) είναι Εύπορα Πνευματικά.
Και στο μεσαίο (το 4ο) ή Αιθερικό υπάρχει ο «κήπος του Δία». Γιατί, ως γνωστόν, ο Δίας είναι «αιθέρι ναίων» και «αιθεροβάμων».
Εκεί, στον Αιθερικό «κήπο του Δία» γεννιέται (μέσα στον Ανθρωπο) ο «Έρωτας» της Αθανασίας.
Γεννιέται δηλαδή ο Έρωτας αποκτήσεως των «Πτερών» της Ενάδος μας προς επάνοδο στο Κοσμομαγνητικό-Αρχαϊκό-Κέντρο από το οποίο κάποτε ξεκινήσαμε το Συμπαντικό μας προσκύνημα.
Αυτά επισημαίνονται λοξιακά, γιατί ο Πλάτωνας είχε δώσει τον αυστηρό «Σοδάλιο Όρκο» όλων των Μυημένων –τότε. Κι αυτός συνεπαγόταν το τίμημα του θανάτου σε κάθε ανοικτή (όπως προβαίνουμε τώρα εμείς) ανακοίνωση.
Σήμερα όμως πολλά άλλοτε «τρομερά Μυστικά» μπορεί να διαλαληθούν «από τις στέγες των οικιών». Μόνο που τώρα –φευ– αδρανοποιήθηκε τόσο η (Ανώτερη) Νοητική πρωθύλη προς όφελος της κατώτερης, που μοιάζει σαν να μιλάς σε «ώτα μη ακουόντων» ή σαν να μιλάς στην «Έρημο».
Ελάχιστοι, –φευ– δίνουν προσοχή στις σημαντικές μεγάλες Αλήθειες. Κι ακόμα πιο λίγοι τις κατανοούν και ρυθμίζουν σύμφωνα μ’ Αυτές την εδώ βραχύβια πορεία τους.
Ήταν εντελώς απαραίτητη η κατανόηση της «Θεωρίας της Εκ-πορεύσεως», για να συνειδητοποιηθεί ο επακόλουθος μεγάλος Νόμος της Συνθέσεως. Γιατί αυτός σημαίνει πως έρχεται ο κατάλληλος χρόνος όπου κάθε ώριμη «Μονάδα» διακατέχεται πλέον από τον Έρωτα της Επιστροφής στο Μαγνητικό Κέντρο από το οποίο άλλοτε ξεκίνησε την έξοδό της προς την Κοσμική Περιφέρεια και τις Βιο-περιφορές της.
Ακόμα πιο σημαντικά: Αυτό συμβαίνει, δηλαδή εμπραγματώνεται, μέσω της μεγάλης Μυητικής Έκτης Διαδικασίας, ή της Έκτης Μούσας.
                                               Κι αυτή  είναι η 6η Μούσα
                                                          ΕΡΑΤΩ
                                                Η Μούσα του ΕΡΩΤΑ
Αναγραμματίστε τις δύο λέξεις και θα δείτε πως είναι, ad hoc, ίδιες.
Κι αυτό, γιατί στην Εκτη Μύηση (6η) «ρίπτεται ο κύβος» ή Αποφασίζεται η Κοσμική Επιστροφή του Εκτο-μύητου.
 Έτσι αρχίζει, «τω όντι», να εμπραγματώνεται η «Σύνθεση», «των ελαχιστοποιημένων ενοτήτων σ’ ένα θαυμαστό Όλο» όπως ποιητικά και όμορφα το απέδωσε ο Ρόμπερτ Μπράουνιγκ.
 Αυτούς τους 3 Μεγάλους Νόμους πρέπει να γνωρίζουμε και να σεβαστούμε, εφαρμόζοντάς τους, και εμείς οι Έλληνες.

Και τώρα: Πώς θα Αναστήσουμε τον «ΚΛΕΙΣΩΝΥΜΟ».

Το πρώτο που πρέπει να κατανοήσουμε είναι πως οι Μυημένοι Έλληνες (και οι περισσότεροι και μεγαλύτεροι ήσαν Μυημένοι) μιλούσαν και έγραφαν: Λοξιακά ή Απολλώνια ή Σημαντικά.
Με μόνη την «γραμματική» ερμηνεία είναι αδύνατον να κατανοηθούν. Χάνουμε τον χρόνο μας και, το κυριότερο, προκαλούμε την πλήξη, την βαριεστημάρα, την ανία και το χασμουρητό και την αποστροφή των νέων γενεών.
Κάθε νέος βαριέται κάθε ασήμαντο «διδάσκοντα».
Πρέπει να πάψουν να «διδάσκουν» όλοι όσοι δεν κατανοούν οι ίδιοι αυτά που «διδάσκουν».
Κι αυτό το Αξίωμα πρέπει να εφαρμοστεί και από τους «Ακαδημαϊκούς» ή «Πανεπιστημιακούς», όπως και από τις «Λεγεώνες» των αυτο-κηρυγμένων «δασκάλων» που επέπεσαν επάνω στην «Λεία» της Αρχαιο-Ελληνικής Γραμματείας και την…λυμαίνονται!
Τόσοι αστοιχείωτοι «σοφοί» δεν είχαν ξανα-εμφανιστεί… όσοι στις ημέρες μας.
Αλλά αυτό σημαίνει δύο τινά:
                       1ον. Ότι «φλέγονται» αρκετοί να μάθουν για την αξία των
                              Αρχαίων Ελλήνων και
                       2ον. Πως αυτό το ρεύμα το «έπιασαν» στον αέρα οι απανταχού
                              «Αεριτζήδες» και…οργίασαν πάνω στον ανοργάνωτο νου των
                              αφελών.
Ουσιαστικά συμβαίνουν τρία τινά:
                       1ο. Απληροφόρητοι «Υπουργοί» εκδίδουν άσχετες «εγκυκλίους».
                       2ο. Απληροφόρητοι πολίτες περιφέρονται προς απόκτηση όποιου
                             «διπλώματος» για το «ζην».
                       3ο. Απληροφόρητοι «ζηλωτές», σαν πτητικά έντομα,
                            προσφεύγουν σε όποιο «άνθος» για.. «νέκταρ» και «ευ ζην».

Και μέσα σ’ αυτό το διανοητικό Χάος ερχόμαστε εμείς να προτείνουμε την:
Σημαντική Ανάσταση του «Κλεισώνυμου».
Μεγάλο τόλμημα σίγουρα, αλλά το μπορούμε.
Αρκεί να κατανοηθούν καλά όσα θα προτείνουμε, εμπεριστατωμένα στο επόμενο «Μέλος» μας.


ΕΝΩΔΩΝ
(Τρισήλιον: Βασίλης 3, Θησείο)
συνεχίζεται...

ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ ΜΕΛΟΣ 8ο



ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ: «ΚΛΕΙΣΩΝΥΜΟΥ»

Β΄

Ποιός είναι και τι σημαίνει ο «Κλεισώνυμος».

Τα μυθολογικά δεδομένα είναι τα εξής:
Ο Πάτροκλος παίζοντας («εκ παιδιάς») σκότωσε τον Κλεισώνυμο.
Και μετά απ’ αυτό προσέφυγε κοντά στον φίλο του Αχιλλέα.
Τον ακολούθησε στην Τροία όπου και σκοτώθηκε έξω απ’ αυτή, με τις γνωστές συνέπειες.
΄
Κι όμως κανείς σήμερα δεν ασχολείται με τον «Κλεισώνυμο» και το θάνατό του. Λες και είναι μικρής σημασίας, ενώ είναι μεγίστης.
Εμείς οφείλουμε να τον γνωρίσουμε, να τον τιμήσουμε (διαλογιζόμενοι επ’ αυτού) και να τον Αναστήσουμε σημαντικά, στο βαθμό που το μπορούμε. Κι αυτό θα κάνουμε τώρα.

«ΚΛΕΙΣΩΝΥΜΟΣ» ΣΗΜΑΙΝΕΙ: ΤΙΣ ΚΛΕΙΔΕΣ ΤΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ.

Οι Σοφοί Αρχαίοι (απανταχού της γης) συνέδεαν πρόσωπα με ιδέες, αριθμούς και σύμβολα.
Και πρέπει να κατανοηθεί καλά γιατί προέβαιναν σ’ αυτή την λειτουργική ενότητα και διασύνδεση.
Αυτό το έκαναν γιατί είχαν κατανοήσει πως υπάρχουν τρία επάλληλα πεδία ύπαρξης ή συνύπαρξης:
1ο. Το πεδίο των Αρχετύπων ή των «όντως όντων».
2ο. Το ενδιάμεσο υποπεδίο των λεπτοφυέστερων «Κυανοτυπιών».
3ο. Το δικό μας πεδίο των ενσώματων και ένυλων «όντων».

Στο 1ο πεδίο τα όντως όντα διαθέτουν πληρότητα και είναι εξωχρονικά. Δεν υπόκεινται σε θάνατο.
Στο 2ο πεδίο τα λεπτοφυή όντα, έχουν διαχρονική υπόσταση (διαρκούν) αλλά υπόκεινται σε απροσδιοριστία.
Και στο 3ο πεδίο (το δικό μας) υπόκεινται όλα σε εντροπία (ή θάνατο).

Στο 1ο πεδίο υπάρχουν τα «Ιδεατά Όντα».
Στο 2ο πεδίο τα «Μαθηματικά» Όντα.
Εκεί παραμένουν, ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, οι ψυχές οι ικανές για κανονική «Μα-θητεία». Κι αυτό σημαίνει η λέξη «Μαν-θάνω»: Είμαι σε νοητική θέση να συναναστρέφομαι του «Μάνες», τους Σκεπτόμενους ή «Νεκρούς».
Γι αυτό και το Μαντείο εσήμανε στον Ζήνωνα «να συναναστρέφεσαι τους νεκρούς»: Τους σοφούς, αυτούς που έχουν φύγει από τον αισθητό και ζουν στον Λεπτοφυή κόσμο του Άδη. Γι αυτό και «μετέβαιναν» ζώντες στον Άδη οι ήρωες, για να συναντήσουν τις πιο σοφές ψυχές, του Τειρεσία κ.α.
Στο 3ο πεδίο, το δικό μας, προσωρινά, υπάρχουν εκείνοι που μετέχουν του «προστυχόντος» ή της «αορίστου δυάδος» (κατά την Πλατωνική ορολογία).
Όλη η Σοφή Ανατολή όπως και η Αίγυπτος και η Ελλάδα συμφωνούσαν απολύτως πάνω στην εξής κοσμο-θεώρηση:
Το Σύμπαν έχει «γεννηθεί» και υπάρξει όχι μια φορά, τη δική μας, αλλά πολλές προγενέστερες φορές και θα ξαναϋπάρξει ασφαλώς πάμπολλες άλλες.
Και για μεν τα Οντως Οντα (ή Ιδεατά ή Αρχετυπικά) δεν υπάρχει καθόλου χρόνος, αλλά πάντα Αεί Παρόν. Αυτά, βιώνουν το Αιώνιο Τώρα. Είναι Μακάρια-Ευδαίμονα-Αείζωα και Αείπυρα. Είναι Πύρινα Οντα.
Εκεί θα φτάσουμε, κάποτε, κι εμείς μετά από πολλές δοκιμασίες και συνειδησιακές διευρύνσεις ή «Μυήσεις». Γι αυτό, εμείς που βρισκόμαστε βυθισμένοι στη θάλασσα του Χρόνου (εξ αιτίας της αρχαίας μας «αποστασίας» από το Άχρονο) πρέπει:
Να μάθουμε να συναναστρεφόμαστε τους ενοίκους των Λεπτοφυέστερων, ενδιάμεσων, πεδίων, για να διευρυνθούμε συνειδησιακά όσο μπορούμε περισσότερο.
Αυτήν την αναγκαιότητα διεύρυνσης εξυπηρετούσε, μεταξύ άλλων, και ο «Κλεισώνυμος» ή οι Κλείδες των Ονομάτων.
Γιατί την σημαντική περίοδο που ζούσε ο Κλεισώνυμος (δηλαδή κατανοούσαν την σημασία των Λέξεων δυνάμεως) άνοιγαν οι Πύλες (επτά στην Ελλάδα) και επιτρεπόταν στους Σημαντικούς Γνώστες η συναναστροφή με τους Πλούσιους σε Σοφία ενοίκους του Άδη. Αυτοί ήσαν οι αληθινοί Μαν-θάνοντες.

ΠΩΣ «ΣΚΟΤΩΘΗΚΕ» ΑΠΟ ΤΟΝ «ΠΑΤΡΟΚΛΟ» Ο ΚΛΕΙΣΩΝΥΜΟΣ.

Η έπαρση για το («ημέτερο») Πατρικόν Κλέος, «σκότωσε» τον Κλεισώνυμο: Την γνώση των κλειδιών (των ήχων, των κραδασμών και της προσωδίας των λέξεων δυνάμεως) που άνοιγαν τις πύλες επικοινωνίας με τον ενδιάμεσο Λεπτοφυή κόσμο των ψυχών στον Άδη.
Γιατί αυτός που επαίρεται για το Πατρικό του Κλέος και παιδιαρίζει κυριολεκτικά πάσχει από διανοητικό παιδισμό παραγνωρίζοντας την σημαντική αξία των Λογοδυναμικών κραδασμικών ηχοχρωμάτων. Έτσι αποχτά «Αχίλλειο Πτέρνα» ή γίνεται στενός φίλος του «Αχιλλέα».

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ «ΑΧΙΛΛΕΙΟΣ ΠΤΕΡΝΑ».

Θα προβούμε εδώ στην διατύπωση ενός σημαντικού «παράδοξου».
Η «Αχίλλειος πτέρνα» είναι στα Χείλη του Αχιλλέα και όχι στα πόδια του. Κι αυτό, ξεκάθαρα, σημαίνει πως όποιος δεν κατανοεί τις:
Κλείδες των Ονομάτων ή τον «Κλεισώνυμο»,
Ακόμα κι αν είναι «λιγύρων αγορητής» (εξαιρετικός αγορητής ή ρήτορας) αυτός διαθέτει:
«Αχίλλειο πτέρνα»
Γι αυτόν ισχύει αυτό που είπε ο Βούδας:
       «Μοιάζει όπως η σούπα και το κουτάλι. Το κουτάλι προσφέρει τη σούπα, αλλά   
        το ίδιο δεν την γεύεται».
Το ίδιο, ακριβώς, κάνει και όποιος έχει «Αχίλλειο πτέρνα»:
Προ-σ-φέρει (εκφέρει) εξαιρετικά νοήματα, αλλά ο ίδιος δεν τα «γεύεται»,  
δηλαδή δεν κατανοεί πλέον τη σημασία τους.

Κι αυτό έγινε την «εποχή» που προτάθηκε (προτιμήθηκε) η έπαρση για το Πατρικόν  Κλέος.
Και έτσι χάθηκε ή λησμονήθηκε ή «Σκοτώθηκε», από…διανοητικά παιδιαρίσματα ο «Κλεισώνυμος». Δηλαδή από τότε που άρχισαν να χρησιμοποιούν τις λέξεις όχι σαν έλξεις (Λέξη-Έλξη) Ιδεών, αλλά απλώς για να παίζουν μαζί τους.
Ξεκάθαρα ειπωμένο:
Από τότε που άρχισε να κυριαρχεί η μορφή του περιεχομένου.
Η «ρητορεία» και η «λογοτεχνία» της Σημαντικής.
          
Εδώ ξαναθυμίζουμε γνωστή ρήση του Ηράκλειτου:
                   «Ο Άναξ ου το μαντείο το εν Δελφοίς, ούτε λέγει,
                    ούτε κρύπτει, αλλά σημαίνει».

Αυτοί όλοι (όσοι «σκότωσαν» τον «Κλεισώνυμο») προτίμησαν πλέον να:
                    Μην σημαίνουν (τα σημαντικά μόνο)
                    Ούτε να κρύπτουν (σιγούν)
                    Αλλά να λέγουν.

Και βέβαια να επαίρονται για το «Πατρικόν (τους) κλέος» ή τον «Πάτροκλο».

Αυτή είναι (από-κρυπτογραφημένη) η σημασία (αν έχει) της «Αχιλλείου πτέρνας». Έτσι βέβαια «σκοτώθηκαν» από την Μνημοσύνη μας:
- Οι Σημαντικές Λέξεις Δυνάμεως. Γιατί ασφαλώς υπήρχαν και υπάρχουν.
Κι αυτό, μεταξύ άλλων, το υπαινίσσεται:
     Η πρόκριση ως «Καλλίστης» της Αφροδίτης από τον Πάρι ή «Αλέξανδρο»
      [: Τον Πάρ-ιδα που γνωρίζει, στην «Ιδη», το (Σημαντικό) φως των
      λέξεων].
     Υπαινιγμός πως οι Λέξεις Δυνάμεως ήρθαν από την «Καλλίστη» (για μας
      τους ανθρώπους) Πλανητική Αφροδίτη.
 -  Γι αυτό αργότερα:  «απέσβετο γαρ και λάλον ύδωρ».
 -  Γι αυτό χάθηκε και η Προσωδία.
 - Γι αυτό ξεχάστηκαν όλες οι «Επωδές» (που άλλοτε θεράπευαν την Ομηρική Εποχή). Κι εδώ πρέπει να επισημάνουμε πως είμαστε εμείς (το 1974 στην «Παγκόσμια Καλή Θέληση») που επισημάναμε σε ομιλία μας πως ΟΜΗΡΟΣ σημαίνει: ΟΜ-Ηρωος. Ο ήρωας του ΟΜ.
      Γιατί, έως τότε, κυρίαρχος ήταν ο ήχος του «ΤΑΥ».
      Και πρώτος ο Μεγάλος Μύστης «Ομηρος» συνέδεσε   
      λειτουργικά και σημαντικά τους δύο κυρίαρχους ήχους
      ΤΑΥ – ΟΜ.
      Και επεσήμανε την αναγκαιότητα μεταβάσεως της   
      «Ωραίας Ελένης» (της Ωριμης Νοήσεώς μας) από τον:
ΤΑΫΓΕΤΟ (ΤΑΥ-ΗΓΕΤΗ) στον:
                          ΟΜ-ΙΛΟ (ή το ΙΛΙΟΝ).


 ΕΝΩΔΩΝ
(Τρισήλιον: Βασίλης 3, Θησείο)

Αλλά θα συνεχίσουμε...

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ ΜΕΛΟΣ 7ο


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ: «ΚΛΕΙΣΩΝΥΜΟΥ»

Α΄

Για να εκδηλώσει το Έθνος μας την Ελληνική Ψυχή του πρέπει ένας ικανός αριθμός Ελλήνων να βαδίσουν, αταλάντευτα, την Πύρινη Κλίμακα της Ανελίξεως.
Κι αυτό το σημαντικό γεγονός είναι αδύνατον να συμβεί αν δεν συμβούν τρία ευδιάκριτα μεταξύ τους, αλλά αλληλοσυνδεόμενα στάδια:
1ο. Της Καθάρσεως ή Εξαγνισμού.
2ο. Της Μαθητείας ή Θητείας στον ορατό και αόρατο κόσμο.
3ο. Της Μυήσεως ή Διευρύνσεως της Συνειδήσεώς μας και στους τρεις κόσμους:              
     αισθητό, λεπτοφυή, πύρινο.

ΕΘΝΙΚΟΣ ΕΞΑΓΝΙΣΜΟΣ.

Κανένας Κρατικός (ή άλλος) Δεσποτισμός και καμμία βία δεν είναι, ούτε ποτέ ήταν, σε θέση να συνεπιφέρει Εθνικό εξαγνισμό. Δοκιμάστηκαν όλα τα σύνεργα της «Ιεράς εξέτασης», κατά καιρούς, και όλα απέτυχαν. Πυρές, εξορίες, κώνεια, μαστίγια, κλίβανοι αερίων…δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Σήμερα άλλαξαν μεθόδους. Ολοι οι κακοδαίμονες, δυσδαίμονες και εχθροδαίμονες έγιναν πιο «επιστημονικοί». Εφαρμόζουν μια τριπλή μέθοδο παραπλανήσεως, αφαίμαξης και εκφοβισμού.
Ετσι παραβιάζουν και τους τρεις νόμους:
Της Οικονομίας.
Της Ελξεως  και
Της Συνθέσεως.

Σήμερα, σε παγκόσμια κλίμακα, εφαρμόζουν:
-   Τον οικονομικό εξαναγκασμό.
Παραβιάζουν τελείως το νόμο του δίκαιου οικονομικού μερισμού. Γιατί αυτό σημαίνει η λέξη «Οικο-νομία»: νέμω τα του Οίκου (εν προκειμένω τα της Γης).
-  Τον Εκπαιδευτικό εξαναγκασμό.
Παραβιάζουν απολύτως τον μεγάλο νόμο της Έλξεως. Γιατί θα έπρεπε ο καθένας να μελετά και να σπουδάζει αυτό προς το οποίο, εσωγενώς, ελκύεται. Γιατί και ευδαίμων θα ήταν και θα απέδιδε σ’ αυτό στο οποίο θα ελκυόταν (γιατί έχει «φτερά» όπου «φτουρά»).
-  Τον Πολιτικό εξαναγκασμό.
Παραβιάζουν αδιάντροπα τον μεγάλο νόμο της Συνθέσεως: Πόλων, πολιτών και πολιτισμών. Έτσι αντί της Συνθέσεως εξακολουθούν να εφαρμόζουν στην «Πολιτική» το γνωστό «Διαίρειν και Βασίλευε». Αντί να συνενώνουν κοκκοποιούν και κακοποιούν.

Αλλά αυτά όλα είναι, πλέον, γνωστά «τοις πάσι».
Καλούμεθα όμως, (γι αυτό τα θυμίσαμε), μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες να συνεπιφέρουμε την Εθνική μας κάθαρση και τον εξαγνισμό. Και ερωτάται, πώς;
Για να αποφύγουμε τελείως την κενολογία (που είναι η μέθοδος των καιρών μας), θα προτείνουμε πρώτα τι και ποιους πρέπει να αποφύγουμε και μετά θα δούμε τι πρέπει να κάνουμε.


Ποιους πρέπει να αποφύγουμε:
- Όλους τους σύγχρονους «Σοφιστές»: Τους σκεπτικιστές και τους σχετικιστές. Αυτοί είναι οι πρώτοι που Σταυρώνουν κάθε γνήσιο αναζητητή της Αλήθειας.
- Όλους τους επηρμένους αστρόπληκτους που νομίζουν πως είναι…Μύστες άνευ χαρτοφυλακίου. Επίσης αυτούς που «φουσκώνουν» για τους Προγόνους τους, τους οποίους όμως παντελώς αγνοούν ή παραποιούν για να τους φέρουν στα «μέτρα» τους.
Γιατί γίνεσαι εντελώς φαιδρός, αν φοράς τις ενδυμασίες των προγόνων σου – αλλά σου λείπει το ζωοποιό πνεύμα τους, χωρίς δυνάμεις και υπερβατική γνώση.
Και βέβαια όσους παριστάνουν τους «Θεραπευτές» ελέω Θεού.
- Όλους τους, γνωστούς και άγνωστους, Ελλαδέμπορους. Αυτοί είναι οι Εθνικοί Μαυραγορίτες. Πουλάνε, σε αφελείς «Μυήσεις» - «Αρχαιο-Ελληνικές ονομασίες» - «Αρχαιο-Ελληνικούς γάμους». Ακόμα και…«Αρχαιο-Ελληνικά φαγητά». Και σύντομα…«Αρχαιο-Ελληνικές Πόλεις».
   Αυτό όμως που τους λείπει είναι: Ο Αρχαιο-Ελληνικός Στοχασμός. Αυτός που ήταν εντελώς Υπεργήϊνος και έφτανε ως τον Σείριο, τις Πλειάδες και την Μεγάλη Άρκτο…
- Κι όλη, βεβαίως, την στείρα «Ακαδημαϊκή» εκπαίδευση. Το «δίπλωμα για το δίπλωμα». Άλλοτε, ήθελαν «γίδια και πρόβατα», τώρα θέλουν «χαρτιά – πολλά χαρτιά». Κυρίως του…Εξωτερικού  (κι ας έλεγε ο Λε Κομπιζιέ: «τα διπλώματα είναι νομιμοποίηση της ανεπάρκειας»). Και ενώ κάποτε λέγανε «Σπουδάσας εν Αθήναις» (την «Ρωμαϊκή» εποχή), Σήμερα (την Ελληνική εποχή) λένε: «Σπουδάσας εις Παρισίους ή εν Λονδίνω»…και γίνονται «Καθηγηταί»! Οποία γελοιότης! Λες και η ελαφρομυαλιά δεν είναι, πλέον, διεθνής! Γιατί - φευ – είναι.
- Και τώρα, πριν δούμε τι πρέπει να κάνουμε, ας επισημάνουμε πώς πρέπει να αποφύγουμε μια άλλη μάστιγα των ημερών μας: Εκείνη των Συσκοτιστών. Περιφέρονται παντού και διαδίδουν σε όλους τους τόνους (ψιθυριστά ή στεντόρια):
«Κινδυνεύει η Ελλάς…».
Όχι βέβαια πως δεν κινδυνεύει, αλλά πρωτίστως κινδυνεύει απ’ αυτούς, τους δήθεν …«σωτήρες» της!
Γιατί η Ελλάδα κινδυνεύει απ’ όσους δεν διεισδύουν στα βάθη του Αεί Παρόντος. Δηλαδή απ’ όλους τους:
                                                 - Υλόφρονες
                                                 - Αστρόπληκτους και
                                                 - Μορφωμένους και μη Μεταμορφωμένους.
Γι αυτούς τους Εθνικούς συσκοτιστές και κινδυνολόγους ταιριάζει το λεχθέν σοφό:
«Συσκοτίστε τους συσκοτιστές».
Κι αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουμε, όπως άλλωστε (και άλλοτε) το έκανε ο Σωκράτης.
Μακριά, συνεπώς, απ’ όλες αυτές τις κατηγορίες των «Εμπόρων – Σωτήρων». Δεν έχετε τίποτα να πάρετε και σίγουρα χάνετε ότι πιο πολύτιμο: το χρόνο σας.
Για να τους καταλάβετε εγκαίρως: Ζητήστε τους «χρυσούς» ή «ασημένιους» καρπούς τους. Τους δικούς τους και όχι τους κλεμμένους. Γιατί κυρίως και πρωτίστως διαπρέπουν στην αρπαγή του δημιουργικού μόχθου των άλλων. Είναι, κυριολεκτικά (οι πιο πολλοί) κλεπτομανείς.
Εμείς μετρήσαμε 15 που έχουν κατακλέψει το έργο μας (και μπορούμε να τους απαριθμήσουμε).
Ζητήστε, αφετηριακά, πριν «ενδώσετε» σ’ αυτούς, το έργο τους. Και θα δείτε πως δεν υπάρχει.
Γιατί το αληθινό έργο θέλει: Αφοσίωση, αυτοθυσία, διαρκή αυτογνωσία και αυτο-εκπαίδευση. Σημαίνει πως είσαι πρώτα μαθητής των πάντων και μετά δάσκαλος μερικών που, μόνοι τους, θα έρθουν σ’ εσένα για να μάθετε μαζί μερικές Αλήθειες.
Και κυρίως να προσπαθήσετε να τις βιώσετε από κοινού.
Φυλαχτείτε λοιπόν από τους κενολόγους που εμφανίζονται σε τηλεοράσεις, ραδιόφωνα και....αίθουσες φλυαρίας.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ: ΤΙ ΔΕΟΝ ΓΕΝΕΣΘΑΙ. ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ.

Θα είμαστε Λακωνικοί και Ολοκάθαροι:

1ον. Να εφαρμόσουμε - ορθά – τους 3 Νόμους:
                                                      Α. Της Οικονομίας.
                                                      Β. Της Ελξεως.
                                                      Γ.  Της Συνθέσεως.

Α’. ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ.
Αντί να μην παράγουμε σχεδόν τίποτα και να ξοδεύουμε ότι βρούμε – πρέπει να κρατάμε, στο νου μας, μία ζυγαριά: «Πόσα παράγω – πόσα ξοδεύω». Όλοι καταξοδεύουμε (τον Ενεργειακό Προμηθευτή) κάθε 24ωρο.
Ενώ, συχνά, δεν παράγουμε απολύτως τίποτα: Ούτε ένυλα, ούτε έμψυχα, ούτε έμπνεα.
Αυτό πρέπει να το σταματήσουμε. Γιατί μας οδηγεί σε καθαρή ανισορροπία.
Τι προτείνουμε: Καλλιέργεια, αγάπη και αξιοποίηση της (ρημαγμένης) Ελληνικής γης.
Αλλοτε η Αστυφιλία ήταν (ψυχολογικά τουλάχιστον) χρήσιμη. Σήμερα είναι καταστροφική και ψυχοφθόρα.
Σκορπίστε στην (πανέμορφη) Ελληνική ύπαιθρο. Ξανα-ζωντανέψτε την και Σεβαστείτε την.
Γιατί αυτό που συμβαίνει είναι ερήμωση και Εθνική αιμορραγία.
Επιστρέψτε στη Γη σας, στην ιδιαίτερη «πατρίδα» σας και στο χώρο σας. Εκεί που (κυρίως εξ αιτίας του «εμφύλιου») ξεριζωθήκατε άλλοτε.
Η Γη είναι Μητέρα μας. Είναι η Δή-μητρα. Πρέπει να την ξανασεβαστούμε, όχι με λόγια αλλά με έργα. Κι αυτή θα μας ξανα-μυήσει όπως άλλοτε.
Ασφαλώς γνωρίζουμε πως η επάνοδος στις «ρίζες» μας: Δεν είναι εύκολη.
Τα στοιχειακά και τα πνεύματα του βουνού και της χαράδρας, που τα εγκαταλείψαμε χρόνια, δεν είναι καθόλου φιλόξενα. Δυσπιστούν σφόδρα απέναντί μας. Οι περισσότεροι άνθρωποι του θερμοκηπίου των πόλεων, αδυνατούν να ζήσουν πάνω από λίγες ημέρες σε «έρημους» ανοιχτούς χώρους.
Τους προειδοποιούμε: Αποκλείεται να ζήσουν «στην επαρχία» χωρίς ικανή και αληθινή Πνευματική κοινοβιακή κάλυψη. Χωρίς αυτή και χωρίς εσωτερικό εξαγνισμό (εγκατάλειψη κάθε εγωϊστικής προβολής) θα…«ρημάξουν» κυριολεκτικά. Γιατί, εκεί, κανείς δεν θα «θαυμάσει» το «ταλέντο», το «πνεύμα» και την «προσωπικότητά» τους! Μπροστά στα βουνά, τον ουρανό και τ’ άστρα θα μοιάζουν μ’ ένα Τίποτα – κι αυτό, ελάχιστοι το αντέχουν. Νοιώθουν ακυρωμένοι. Εκεί πρέπει να «ξεχάσουν τα καλά τους έργα και να δείχνουν τις αμαρτίες τους» (Βούδας). Συνεπώς μόνο όσοι θα αποδεχθούν το Πλατωνικό (και Πυθαγόρειο) φιλοσοφικό αξίωμα «Πέθανε πριν πεθάνεις» μπορούν να ζήσουν εντελώς ανώνυμα – όπως τα πουλιά και τα λουλούδια.


Β’. ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΞΕΩΣ.
Αυτός ο Νόμος είναι κυρίαρχος στο παρόν ηλιακό σύστημα. Αλλά παραβιάζεται περισσότερο και κακοποιείται.
Απλά σημαίνει: Να μαγνητοκαλείς τις κοσμικές ενέργειες που σου ταιριάζουν, ώστε να μπορέσεις να εκδηλώσεις, όσο γίνεται περισσότερο, το μικρο-θείο που έχεις μέσα σου. Όλα τα ταλέντα που κομίζεις στην μακρά γήϊνη διαδρομή σου και όλες τις έμφυτες και εγγενείς ικανότητές σου – τόσο για σένα όσο και για τους άλλους που θα ωφεληθούν.
Αντ’ αυτού παρεμβαίνουν οι «σκοπιμότητες» και παρεμποδίζουν την εμπραγμάτωση ή το φτάσιμο του εξελικτικού Σκοπού. Έτσι οι πάμπολλες αλυσίδες των σκοπιμοτήτων φράσσουν τη θέα της Μοναδικής πραγματικότητος. Το φτάσιμο στην Ενιαία Ζωή! Γιατί ο Νόμος της Έλξεως σημαίνει έλξη που οδηγεί σε Ενότητα και των τριών κόσμων: αισθητού – λεπτοφυούς και πύρινου.
Χωρίς σεβασμό, συμμόρφωση και ορθό χειρισμό αυτού του μεγάλου νόμου δεν γίνεται απολύτως τίποτα.
Γιατί:
- Αυτός ο Νόμος ρυθμίζει τις ορθές επιλογές στους γάμους και στην έλευση, από τον λεπτοφυή κόσμο, των τέκνων. Γιατί συνεπιφέρει αρμονία των φυλετικών πόλων.
- Αυτός ο Νόμος διασφαλίζει την ορθή επιλογή των κατάλληλων Κυβερνητών. Γιατί συνεπιφέρει αρμονία των κοινωνικών πόλων (ή τάξεων) που είναι η μεγάλη τέχνη της πολιτικής.
- Αυτός ο Νόμος ελκύει και συνενώνει αρμονικά το 4ο Ανθρώπινο πεδίο με το 5ο πεδίο των Ψυχών (Αγγέλων ή Δαιμόνων ή Δαημόνων). Κι έτσι δημιουργεί τους Νέους Ουρανο-γήϊνους λαμπρούς Πολιτισμούς.
- Αυτός ο Νόμος της Ελξεως (ή της «Κλήττας και Φάενας» - επικλήσεις και εφελκύσεις) δημιούργησε άλλοτε τα φαεινά Μυστήρια σ’ όλη τη Γη: Από το μακρινό Ναό «ΙΜΠΕΖ» έως εκείνον των Μεγάλων Καβείρων της Σαμοθράκης και της Ελευσίνας.

Αλλά θα επανέλθουμε επάνω στον «Κλεισώνυμο». Γιατί είναι αδύνατον να τον…Αναστήσουμε Σημαντικά σε τόσο σύντομο χρόνο και χώρο.


ΕΝΩΔΩΝ
     (Τρισήλιον: Βασίλης 3, Θησείο)
συνεχίζεται...

Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ ΜΕΛΟΣ 6ο

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΥΣΤΕΣ

Πρέπει να βρούμε τον ενδεδειγμένο τρόπο ώστε το Ανώτερο κομμάτι του Ελληνικού Είναι να προστατεύσει το ασθενέστερο. Πρέπει να απαλλαγούμε από τα βρεφικά και παιδικά ελαττώματα της φυλής μας για να μην μοιάζουμε με την εσφαλμένη πλευρά των Προγόνων μας. Κι αν πράγματι θέλουμε να είναι Εκείνοι οι καθοδηγητές μας, πρέπει αληθινά –και όχι επιφανειακά– να τους γνωρίσουμε και κυρίως να αποδεχθούμε το δικό τους σημαντικό κώδικα αξιών και αξιολογήσεων, αλλά εξελικτικά ανανεωμένο. Γι αυτό πρέπει να συνειδητοποιήσουμε καλά τα εξής:

 Σημείο 1ο. Οι Έλληνες δεν υπήρξαν ποτέ ειδωλολάτρες αλλά Ιδεολάτρες.
Και πρώτα απ' όλα πρέπει να καταλάβουμε, μία για πάντα, τι σημαίνει «ειδωλολατρία» –ώστε καιροσκόποι και συσκοτιστές να «μην ψαρεύουν σε θολά νερά» της σκέψης μας.
Η καθόλου Ανθρωπότητα υπήρξε εποχή που ήταν ειδωλολατρική. Όταν δεν γνώριζε την διαφορά ανάμεσα στον αληθινό εαυτό της και σ’ αυτό που παρίστανε ως εαυτό της ή στην εικόνα της. Τέτοια παμφυλετική περίοδος υπήρξε, αλλά είναι χαμένη στη νύχτα του χρόνου, στις Λεμούριες και Ατλάντειες «κελαινές» (μαύρες) ημέρες. Και είναι ευνόητο, ειδωλολάτρες ή εξελικτικά πρωτόγονοι να εκλαμβάνουν για πραγματικότητα την ένσαρκη σκιά τους. Αλλά αυτοί είναι αδύνατον να αναπτύξουν λαμπρό πολιτισμό με διαχρονικές και αιώνιες αξίες. Γιατί, απλούστατα, στηρίζονται σε «άχερα» που τα παίρνει ο πρώτος άνεμος. Η δημιουργία υψηλής τάξεως πολιτισμού προϋποθέτει ακριβή γνώση:
-          Ομοψυχίας και εσωτερικής Ομοιογένειας.
-          Λογοδυναμικής ήχων, κραδασμών και χρωμάτων.
-          Εννοιών, σημασιών και συμβόλων.
-          Μυθικών Αοράτων Μεγεθών.
-          Αρμονικής συλλειτουργίας των Μουσών:
-          Ορατών και αοράτων αποτελεσμάτων γεωμετρημένων Μυστηριακών  
 εκστάσεων.
-          Τριών εξελικτικών αλμάτων για την συμπλησίαση του «Ενός»,
 δηλαδή της Ενιαίας Ζωής.

Αυτά όμως, μαζί με την σαφή επίγνωση και πραγμάτωση του εξελικτικού Σχεδίου και Σκοπού, δεν είναι ούτε πρόβλημα, ούτε δουλειά, ούτε καθήκον, ούτε απλή «ακαδημαϊκή» ενασχόληση των «ειδωλολατρών».
Ας σοβαρευτούμε. Ειδωλολάτρες υπάρχουν ασφαλώς πολλοί όπως και σύγχρονοι πρωτόγονοι. Κι αυτοί είναι οι δυο κατηγορίες υλιστών, «θρήσκων» ή «θρησκευόμενων». Γιατί οι δυο δήθεν «αντίθετοι», συναποτελούν την πλειονότητα των γαιο-αιχμαλώτων, είτε το γνωρίζουν, είτε το αγνοούν. Είναι και οι δύο υλισταί στραμμένοι αποκλειστικά στη γη, την οποία βέβαια κακοποιούν και δεν σέβονται. Αγνοούν, παντελώς, τι σημαίνει λαμπρή Εστία (ή Εστίαση) και τι σημαίνει στο κέντρο της η φλόγα της Θείας Σοφίας. Αγνοούν τι σημαίνει αναζήτηση της γνώσης των αιτίων. Μοναδικός λόγος για τον οποίον οι σημαντικοί Πρόγονοί μας μετέβαιναν, ζώντες, στον «Άδη». Ακριβώς για να λάβουν γνώση των πραγματικών αιτίων όλων των επίγειων προβλημάτων τους.
Και βέβαια, αγνοούν ολοσχερώς τι σημαίνει: μυημένη μουσική ή αρμονική ένωση του μέρους (ή μέλους) με το Όλο ή Παν (Παν-αρμονία).
Και ασφαλώς οι σύγχρονοι «μορφωμένοι» (ή παραμορφωμένοι) αγράμματοι αγνοούν και συχνά λοιδωρούν: τις Μυστικές Ιδέες που κρύβουν οι Σημαντικές Διδασκαλίες των Λαμπρών μας Προγόνων. Γιατί, όπως το επεσήμανε ο Αισχύλος για το έργο του (και αυτό ισχύει για όλους τους μεταγενεστέρους του) είναι μετάληψη («ψίχουλα» ή ψιχία) από το λαμπρό δείπνο του Ομήρου (και του Ορφέα).

Σημείο 2ο. Μόνο με Σημαντικές (ή «Σαμαντικές») Ερμηνείες είναι δυνατόν να κατανοηθούν οι  απόκρυφες Ιδέες στα έργα των αρχαίων Ελλήνων.
Γιατί:
Ενώ, κάθε νοήμων αντιλαμβάνεται σύντομα (εξ αιτίας των αποτελεσμάτων των λαθών του) πως είναι ανόητο να νομίζει ότι όλα είναι όπως φαίνονται.
Ενώ αντιλαμβάνεται πως δεν πρέπει να «επιδεικνύει» και να βιάζεται να «δείξει» την γνώση του στην αρχή (γιατί απλούστατα δεν την έχει).
Ενώ κατανοεί, ενδεχομένως, πως η επίδειξη παρεμποδίζει την απόδειξη.
Ενώ κατανοεί (ή πρέπει) πως: το όποιο μέρος είναι δυνατόν να κατανοήσει μόνο το 1/7  του Όλου.
Παρά ταύτα, οι σύγχρονoι «Πανεπιστημιακοί» (αλήθεια: τι σχέση έχουν με το «Παν»;) και «Ακαδημαϊκοί» (αλήθεια: τι σχέση έχουν με τον Ακάδημο τον ομώνυμο ήρωα των αγρών όπως και με την Γεωμετρία;) –όλοι αυτοί οι βαρύγδουποι, σε ηχηρές ονομασίες– δεν κατανοούν παντελώς πως δεν φτάνει η «γραμματική και το συντακτικό» για την σημαντική ανά-γνωση της Ιερής Διδασκαλίας των Πνευματικών Ιερουργών που ήσαν (και είναι) οι Λαμπροί Έλληνες.
Τους θέτουμε (σ’ όλους αυτούς τους σύγχρονους δοκησίσοφους και βαρύγδουπους) ένα ερώτημα μόνο: Ποιοι είναι μικροί πνευματικά, οι Πρόγονοί μας ή αυτοί; Εκείνοι φρονούσαν (αταλάντευτα) πως υπάρχει πραγματική δυνατότητα περάσματος από το έγχρονο στο άχρονο, από την θνητότητα στην Αειζωία. Ενώ εσείς φρονείτε (ασφαλώς με «επιστημονικό πείσμα») πως τέτοια Γέφυρα Ελευθερίας ή Απελευθέρωσης από την αιχμαλωσία του Χρόνου ή Κρόνου, είναι καθαρό Μύθευμα για μωρά παιδιά!
Πρέπει όμως (δεδομένης της «Επιστημοσύνης» σας) να παραδεχτείτε οπωσδήποτε το εξής, αποδεδειγμένο από τον ίδιο τον Χρόνο ή Κρόνο, αδιάψευστο γεγονός:
-          Ενώ τα Έργα και τα Δημιουργήματα των Αρχαίων «Παραμυθάδων», περιέργως, είναι Αθάνατα και δεν τα αγγίζει ο Χρόνος, αντιθέτως τα ευφλογεί.
-          Τα δικά σας «έργα», περιέργως πάλι, μαραίνονται συνεχώς γιατί έχουν  σύντομη ημερομηνία  λήξεως!
Τι, λοιπόν, συμβαίνει;;;
Κι επειδή στο σημαντικό αυτό ερώτημα δεν μπορείτε (ούτε στο παρελθόν, ούτε τώρα, ούτε στο μέλλον θα μπορέσετε) να απαντήσετε χωρίς να πέσετε σε ιλαρο-τραγωδίες και να γελοιοποιηθείτε, γι αυτό είναι καλό (και για σας) να κατανοήσετε τα εξής λακωνικά:
-          Είναι αδύνατον να καταλάβετε, μόνο με γραμματική και συντακτικό, το Ελληνικό Δωδεκάθεο. Γιατί κανένας «Θεός», εξ ορισμού (Θέειν: Τρέχειν) δεν κατοικεί στη γη και στον αέρα, παρά μόνο στον Αιθέρα.
Ας το καταλάβουν επιτέλους οι «Επιστημονικοί» νόες: Εστία των Θεών είναι ο Αιθέρας –και μάλιστα ο Πρώτος (γιατί υπάρχουν τέσσερις!!). Όσο δεν θα αποδέχονται τον Αιθέρα τόσο θα επαναλαμβάνουν, όπως ο «Τραγικός Χορός» στο έργο του Σοφοκλή «Οιδίπους Τύραννος»:
                           «τήσδε γης αθέως και ακάρπως εφθαρμένης».
 
Και είναι όντως «Τραγικά» όντα: Δηλαδή, γεω-εγω-κεντρικά. Θεωρούν τον εαυτό τους το  «κέντρο» της γης και του (έρημου) Σύμπαντος. Γι αυτό αδυνατούν να γίνουν όντως όντα.
-          Είναι αδύνατον επίσης να καταλάβουν ποιο είναι το σημαντικό νόημα του «Θηβαϊκού» κύκλου.
  Με την επιφανειακή τους θέαση δεν θα κατανοήσουν ποτέ τι σημαίνει:
-          Κάδμος και Αρμονία.
-          Δρακόσπαρτοι.
-          Σφίγγα.....
   Και βέβαια γιατί ο Τειρεσίας (τον οποίο εκθειάζει σαν Μάντη ο Όμηρος) παραβλέπεται τελείως από τους: Λάϊο - Οιδίποδα - Κρέοντα. Αφού όλοι προστρέχουν στο Μαντείο των Δελφών και όχι σ’ αυτόν. Κι ας ήταν ανάμεσά τους! Όλα αυτά θα τους μείνουν –φευ– αινίγματα αναπάντητα. Όπως και το σημαντικό ερώτημα:
Γιατί ο Απόλλων «διώκει» τον «Αθώο» Οιδίποδα;
Αλλά –και πάλι «φευ»– πέπρωται να παραμείνουν «Τραγικοί»... απόγονοι και «θαυμασταί» του  Οιδίποδος!
Ούτε θα καταλάβουν, αν συνεχίσουν να φοράνε φιλολογικές παρωπίδες, τί σημαίνει ο  «Τρωϊκός» κύκλος.
Γιατί, βέβαια, ο Όμηρος είναι αδύνατον να είναι Μεγάλος και ταυτόχρονα να κατέρχεται τόσο χαμηλά, σαν να είναι ποιητικός «ρεπόρτερ» ή πολεμικός ανταποκριτής! Οφείλουν συνεπώς να  διαλέξουν:
-          Ή είναι πράγματι Μεγάλος και Σημαντικός, οπότε άλλα εννοεί και σημαίνει.
-          Ή είναι «στα μέτρα τους» (ή λίγο παραπάνω, λόγω απλώς ποιητικής… ευγλωττίας).

Αποκλείεται, επίσης, να καταλάβουν τους Άθλους του Ηρακλή και του Θησέα. Γιατί, βλέπετε, τους «κυνηγάει» ο «Αιθέρας». Αφού Μητέρα του Θησέα είναι η «Αίθρα» που έφυγε με την «Ελένη» μαζί στην «Τροία».
Όσο για την «παρανοϊκή» Μιμοφωνία της Ελένης, γύρω από το «Δούρειο Ιππο», …ας μη μιλάμε καθόλου. Τους έχει πιάσει, διαχρονική, σιγή.
Γι’ αυτό, ακολουθώντας την γραμμή του Παράκελσου (όπως και του Μαξ Πλάνκ) τους λέμε με γαλήνια αυστηρότητα:
Αλλάξτε την μέθοδό σας προσεγγίσεως και ερμηνείας όλων των Μυητικών και Μυθολογικών «αινικτών» μέσω του κατώτερου αναλυτικού και συγκεκριμένου νου. Γιατί «αυτός» είναι «ου τις» και δεν μπορεί να ερμηνεύσει τόσο σημαντικά ορατά και αόρατα αινίγματα και μεγέθη.
Μπροστά τους είναι άχρηστος και τα «αποκεφαλίζει» (ή έτσι νομίζει).

Γι’ αυτό σας προτείνουμε (ή καλύτερα στα εγγόνια σας που θα είναι πιο οξυδερκή) να υιοθετήσετε την Ση-μαντική μέθοδο και γλώσσα επικοινωνίας με τόσο Σημαντικά Μεγέθη.
Οι Μύστες (και τέτοιοι είναι οι Αρχαίοι Έλληνες Σοφοί) περιμένουν, μαζί με τους Ολοζώντανους Θεούς, να μάθουμε τη δική Τους γλώσσα για να επικοινωνήσουμε μαζί Τους. Κι αυτή, σας το ξαναλέμε, είναι η Ση-μαντική.


ΕΝΩΔΩΝ
     (Τρισήλιον: Βασίλης 3, Θησείο)
συνεχίζεται...